czwartek, 23 września 2010

Śmierć w San Francisco - "Brudna robota" Christopher Moore


Swoją znajomość z Moorem zaczęłam od „Krwiopijców”, którzy tak bardzo przypadli mi do gustu, że znowu zapałałam cieplejszymi uczuciami do wampirów. Ponieważ aktualnie do dalszych części cyklu „Love story” nie mam dostępu, postanowiłam się zadowolić „Brudną robotą”. Śmierć jako postać u Pratchetta mnie zauroczyła, więc doszłam do wniosku, że nie zaszkodzi sprawdzić, jak ten temat wykorzystał Moore, zwłaszcza, że obaj panowie specjalizują się w fantastyce humorystycznej.

Charlie Asher, handlarz starzyzną z San Francisko, tuż po zostaniu ojcem wchodzi do sali szpitalnej, na której leży jego żona. Zastaje tam dziwnego faceta, który utrzymuje, że powinien być niewidzialny. Od tej chwili życie Charliego wywraca się do góry nogami, a sam zainteresowany zyskuje (choć nie bez nieprzewidzianych przeszkód) wgląd do spraw nieznanych zwykłym ludziom. Na domiar złego okazuje się, że jego malutka córeczka jako śmiercionośnej broni używa słowa „kotek”…

Jest to druga książka Moore’a, którą czytałam i druga, której akcja dzieje się w San Francisco. Widać, że autor bardzo to miasto lubi. Opisuje przeróżne dzielnice ze swadą i ironią, ale też z humorem i widoczną chęcią ukazania lokalnego kolorytu i klimatu danej części aglomeracji. Nigdy nie byłam w San Francisco, ale nie mam powodów sądzić, że pisarz coś złośliwie wypaczył. Co najwyżej wyolbrzymił i skarykaturował niektóre cechy miasta, które dla niego „zawsze stanowi inspirację” [524]. Z resztą, jak mógłby nie lubić miasta, które opisuje tak barwnie?

Najmocniejszą stroną powieści Moore’a jest humor. Nie przeczę, „Brudna robota” aż się od niego skrzy i o dziwo nie jest to tylko czarny humor. Nie podobała mi się jedna rzecz: humor ten niekiedy staje się wręcz obrzydliwy. Niektóre sceny mają w założeniu budzić salwy śmiechu, we mnie jednak budzą niesmak. Zazwyczaj nie mam nic przeciwko karykaturowaniu scen erotycznych, tudzież wykorzystywaniu takich podtekstów w celu rozbawienia czytelnika, ale są w „Brudnej robocie” takie sceny, w których pan Moore przeciąga strunę do granic możliwości (tylko od osobistej odporności czytelnika zależy osąd, czy ta struna już pękła). W tym względzie Pratchett radzi sobie lepiej – nigdy nie trafiają mu się takie wpadki. Ale pan Pratchett, w przeciwieństwie do Moore’a nie celuje w takich podtekstach, w związku z czym unika stąpania po dość kruchym lodzie.

Dodatkowym plusem jest dla mnie to, że miałam okazje znowu spotkać postacie znane z „Krwiopijców”. Cesarz i jego wierni żołnierze odgrywają mniej więcej taką samą rolę dla fabuły jak w poprzedniej książce, podobnie inspektor Rivera. Epizodycznie pojawia się nawet pewna rudowłosa wampirzyca. Zawsze to miło spotkać znanych i lubianych.

Podsumowując, „Brudna robota” nie zachwyciła mnie tak jak „Krwiopijcy”. Wolę też Pratchettowską wizję śmierci (lub Śmierci). Ale Moore potrafi poprawić humor tak samo skutecznie jak Pratchett, a lektura bez wątpienia była ciekawa. Polecam więc tym nieco odporniejszym czytelnikom, którym już zaczyna doskwierać jesienna chandra.

Tytuł: Brudna robota
Autor: Christopher Moore
Tłumacz: Jacek Drewnowski
Tytuł oryginalny: A Dirty Job
Wydawnictwo: Mag
Rok: 2007
Stron: 526

10 komentarzy:

  1. Mi też "Krwiopijcy" jak na razie najbardziej się podobali z książek Moora, ale nie wszystkie oczywiście czytałam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja Moore'a czytałam tylko "Błazna" i wcale, ale to wcale nie przypadł mi do gustu, znużył mnie po jakichś 30 stronach. Myślisz, że warto próbować coś innego? Pratchetta z kolei nie czytam nałogowo, ale jest to mój niezawodny poprawiacz humoru. Byle nie za dużo naraz :)

    OdpowiedzUsuń
  3. A ja mam zamiar zacząć od "najgłubszego anioła" - mam nadzieję, że się nie zawiodę na panu Moore, bo wiele od niego oczekuję:)

    OdpowiedzUsuń
  4. beatrix73 - :-)

    grendella - Z Pratchettem mam tak samo^^. Radzę tak szybko nie skreślać Moore'a, spróbuj jeszcze z "Krwiopijcami". Jeśli i oni nie przypadną Ci do gustu, widać nie jest to po prostu pisarz dla Ciebie.:)

    Sara - Podobno "Najgłupszy anioł" najlepiej smakuje w czasie świąt. Też mam na niego chrapkę.;)

    OdpowiedzUsuń
  5. No jak wpadnie mi w ręce, to spróbuję w takim razie. Ale zabijaś się, żeby go dostać też nie będę ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. ja mam "lekką" obsesje na punkcie zimy, świąt i wszystkiego, co z nimi związane:P już chomikuję stosik na zimowe dni:) Ale może rzeczywiście zacznę od "Krwiopijców":)

    OdpowiedzUsuń
  7. Jak miałam ochotę na coś z humorem, to same dołujące książki odnajdywałam. Teraz jak mam ochotę na nieco bardziej pesymistyczne klimaty, u Ciebie znajduję książkę prowokującą do śmiechu. Muszę się poprzestawiać jakoś :))

    OdpowiedzUsuń
  8. grendella - to ja tak przyszłościowo życzę miłej lektury;)

    Sara - Skoro masz obsesję, to może jednak lepiej z "Aniołem" poczekać, a puki zima jeszcze nie nadeszła, zabrać się za "Krwiopijców".:)

    Futbolowa - Niedługo zaczyna się rok akademicki - czy to już samo w sobie nie jest wystarczająco dołujące, żeby poszukać książki z humorem jako antidotum?;D

    OdpowiedzUsuń
  9. I tak nie ma na to większego wpływu, ponieważ zamin przebrnę przez stos książek czekających na przeczytanie, to zima na pewno nadejdzie:)

    OdpowiedzUsuń
  10. O tak, Krwiopijcy są bezkonkurencyjni ;) Ja po nich przeczytałam "Najgłupszego Anioła" - też niezły, ale chyba nie tak dobry. ;)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...